Γεννημένος στον Αγρό της επαρχίας Λεμεσού, το 1932, ο Πέτρος φοίτησε στο δημοτικό σχολείο του χωριού, ήταν απόφοιτος της Απεητείου Ανωτέρας Σχολής Αγρού και εργαζόταν ως παντοπώλης. Υπήρξε μέλος της ΟΧΕΝ, στην οποία ξεχώρισε για το έντονο εθνικό και θρησκευτικό του φρόνημα, ενώ με την έναρξη του Αγώνα, εντάχθηκε στις τάξεις της ΕΟΚΑ.
Η αρχική του συνεισφορά αφορούσε τη στρατολόγηση μελών, τη διαφώτιση, την απόκρυψη και διανομή αλληλογραφίας και οπλισμού. Ωστόσο, με την εξέλιξη των γεγονότων και τις ανάγκες της δράσης, εντάχθηκε στις ομάδες κρούσεως Λευκωσίας.
Στις 14 Ιουνίου 1956, στο πλαίσιο διενέργειας βομβιστικής επίθεσης εναντίον των Άγγλων, ο Ηλιάδης πλησίασε το ταχυδρομείο της τότε πλατείας Μεταξά. Δυστυχώς, κατά την προσπάθειά του αυτή, έγινε αντιληπτός από Άγγλους στρατιώτες που βρίσκονταν σε φυλάκιο στη στέγη του εν λόγω κτιρίου.
Καθώς ετοιμαζόταν να ρίψει τη βόμβα, οι αποικιοκράτες τον πυροβόλησαν με αυτόματο όπλο, αφήνοντάς τον σοβαρά τραυματισμένο.
Ο Πέτρος Ηλιάδης μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, όπου υποβλήθηκε σε πολύωρη εγχείρηση από Έλληνες γιατρούς. Δυστυχώς, όμως, δεν κατέστη δυνατό να σωθεί η ζωή του, καθώς οι σφαίρες που δέχτηκε διαπέρασαν τον δεξιό του πνεύμονα, το στομάχι και τα έντερά του.
Έτσι, ξεψύχησε την επόμενη μέρα, στις 15 Ιουνίου, περνώντας στο Πάνθεον των Αθανάτων.
Την ώρα της κηδείας του, ο πατέρας του τον αποχαιρέτησε περήφανα, με ένα δάφνινο στεφάνι και τα λόγια: «Έχει η δάφνη μυρωδιά, Πέτρο μου, μα έχει και πικράδα».
ΑΘΑΝΑΤΟΣ!
