Πολύ σημαντικό το νομοσχέδιο, το οποίο αφορά τη ρύθμιση της απασχόλησης των εργαζομένων στα υποστηρικτικά προγράμματα του Υπουργείου Παιδείας, Αθλητισμού και Νεολαίας.
Ο σκοπός του νομοσχεδίου είναι σαφής: η θέσπιση ενός ξεκάθαρου και δίκαιου νομοθετικού πλαισίου για τη διαδικασία πρόσληψης, απασχόλησης και αξιολόγησης των εργαζομένων στα υποστηρικτικά προγράμματα. Για πρώτη φορά τίθενται κανόνες που διασφαλίζουν την ισότητα, τη διαφάνεια και τη νομιμότητα.
Ιδιαίτερης σημασίας είναι οι πρόνοιες που αφορούν:
- τη διαδικασία πρόσληψης με αντικειμενικά κριτήρια,
- τη διάρκεια και τον τερματισμό της απασχόλησης,
- τα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις των εργαζομένων,
- καθώς και την αξιολόγησή τους με όρους δικαιοσύνης και διαφάνειας.
Ωστόσο, το πιο καθοριστικό στοιχείο του νομοσχεδίου είναι οι τροποποιήσεις που επήλθαν μετά από διαβούλευση. Τροποποιήσεις που ενισχύουν ουσιαστικά τα εργασιακά δικαιώματα και δίνουν λύση σε ένα χρόνιο πρόβλημα.
Και εδώ θέλω να είμαι ξεκάθαρος:
Χαιρετίζομε το νομοσχέδιο που κατέθεσε η Υπουργός Παιδείας και η κυβέρνηση, το οποίο, και με βάση τις αποφάσεις των δικαστηρίων και άλλων θεσμών, οδηγεί στο να καταστούν οι εργοδοτούμενοι στα υποστηρικτικά προγράμματα εργοδοτούμενοι αορίστου χρόνου.
Με αυτό το νομοσχέδιο τερματίζεται αισίως μια μακρά και επίπονη προσπάθεια. Μια προσπάθεια που αφορά εκατοντάδες εργαζόμενους, οι οποίοι εδώ και χρόνια —10, 15, ακόμα και 20 χρόνια— υπηρετούν την παιδεία μας μέσα από τα υποστηρικτικά προγράμματα.
Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι προσωρινοί. Δεν είναι περιστασιακοί. Είναι ουσιαστικό κομμάτι της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Στηρίζουν τους μαθητές, ενισχύουν το έργο του σχολείου και προσφέρουν προστιθέμενη αξία στο σύστημα παιδείας.
Ήταν, λοιπόν, καθήκον της Πολιτείας —και της κυβέρνησης και της Βουλής— να δώσει οριστική λύση. Και το κάνει σήμερα.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε ότι κατά τη συζήτηση αναδείχθηκαν και επιφυλάξεις. Ζητήματα που τέθηκαν από τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, όπως η ανάγκη πλήρους συμμόρφωσης με το ευρωπαϊκό κεκτημένο, η διασφάλιση αντικειμενικών κριτηρίων αξιολόγησης και η ισότιμη μεταχείριση των εργαζομένων.
Επίσης, εκφράστηκαν προβληματισμοί για τον ορισμό των «υποστηρικτικών προγραμμάτων» και για τη σχέση τους με το δημόσιο σχολείο.
Αυτά τα ζητήματα δεν πρέπει να τα αγνοήσουμε. Αντιθέτως, πρέπει να τα παρακολουθούμε και να τα βελτιώνουμε μέσα από την εφαρμογή του νόμου.
Διότι η ψήφιση ενός νόμου δεν είναι το τέλος της διαδικασίας — είναι η αρχή της ευθύνης για σωστή εφαρμογή.
Κλείνοντας, θέλω να υπογραμμίσω:
Το νομοσχέδιο αυτό αποτελεί ένα σημαντικό βήμα προς τη δικαιοσύνη, τη σταθερότητα και την αναβάθμιση της εκπαίδευσης. Αποτελεί δικαίωση για εκατοντάδες εργαζόμενους που για χρόνια βρίσκονταν σε καθεστώς αβεβαιότητας.
